Cem Kıvırcık

Başkan, o gün düzenli olarak yaptığı gibi kentin fakir mahallelerini ziyaret ediyor, insanlarla konuşuyor, dertlerini birinci elden dinleyerek yardımcı olmaya çalışıyordu. Dışarıdan gözüktüğü kadarıyla hali çok perişan bir evin önünde durdular. Kara, kuru ama gözleri ışıl ışıl bir kadın başkanı eve davet ediyordu. Başkan eve girdiğinde, sefaletin tüm duvarlara sindiğini kendi gözleriyle gördü. Evin damı bir köşeden yıkılmış, tavandan gökyüzü görünüyordu. Naylon poşetlerle delik kapatılmaya çalışılmıştı ama delik öylesine büyüktü ki, kapamak mümkün bile değildi. Bir köşede serili yer yatağında inşaatlarda çalışan baba yatıyordu. Hastaydı, iş göremez hale gelmişti. Başkanı eve davet eden o gözleri parlayan kadın bir çırpıda ocakta çay demledi, başkana sundu… Evdeki çay bardakları maiyetin tamamına yetmemişti. Utandı gözlerini yere eğdi. Elleri başkalarının evinde temizlik yapmaktan kızarmış, kabarmıştı… Başkan bir anda kadının yanındaki küçük, cılız kızı fark etti… Öylesine sessiz, öylesine küçücüktü ki, kimsenin gözüne çarpmıyordu… Küçücük suratındaki kocaman delici gözlerini annesinden aldığı belliydi. Başkan, duvarda asılı duran okul üniformasını göstererek, “Bu senin mi? Kaça gidiyorsun bakayım?” diye sordu… Kız, utançla “6’ya…” diyebildi. Uzun yıllar öğretmenlik yapmış olan Başkan, eski bir öğrencisiyle karşılaşmış gibi “Gel yanıma şöyle… Ne istersin benden? Söyle bakalım…” dedi. Genellikle bu sorunun yanıtı, “Oyuncak, bebek, şeker, çikolata…” olurdu. Kız, sesini çıkarmıyordu… Küçük yüzü kızarmış, başı öne eğilmişti… Başkan, gülerek, “Bak” dedi, “Babanı, hastaneye yatırıyoruz, iyileşince ona iş de bulacağız. Evinizi de tamir ettireceğim. Kaymakam amcan da burada bak, onlar da size yardım edecekler. Şimdi söyle bakalım ne istersin…” Küçük kız, incecik sesiyle adeta fısıldadı: “Bilgi… sayar… Bilgisayar, Başkan Amca…”

Başkan, o evden ayrılıp makam otomobiline bindiğinde, evde birçok eksikleri olmasına rağmen kızın neden bilgisayar istediğini uzun uzun düşündü… Evet, o kız, o gün bilgisayar sahibi yapılmıştı ama onun gibi daha binlercesi vardı. Personelini toplayıp bir toplantı yaptı ve ilindeki tüm öğrencilerin bilgisayar sahibi olmaları için neler yapabilecekleri konusunda çalışma yapılmasını istedi… İşte o gün, Fatih Projesi’nin temeli atılmış oldu. O küçük kızın bilgisayar talebi, bir kartopunun çığa dönüşmesine neden oldu…

O günü anlatan Kocaeli Belediye Başkanı İbrahim Karaosmanoğlu’nun hala gözleri nemleniyor. 2009’da “Her Öğrenciye Bir Bilgisayar” sloganıyla başlayan bu kampanyada bugüne kadar 80 bin öğrenciye bilgisayar dağıtıldı. Beş yıl sürecek bu kampanya sonunda 130 bin öğrenci bilgisayar sahibi yapılmış olacak. Karaosmanoğlu, bu projeyi gerçekleştirirken yalnızca kendi kaynaklarını kullandıklarını, herhangi bir yardım almadıklarını, hatta ilk yıl yapılan alımda KDV de ödediklerini söylüyor. Bugüne kadar harcanan rakam neredeyse 40 milyon TL’ye yakın. Açık ve şeffaf bir ihale sistemleri olduğunu, basın da dâhil isteyen herkesin açık ihaleyi izleyebileceklerini söyleyen Başkan, piyasa değeri 1000-1200 TL olan bilgisayarları toplu alımla, 480-500 TL civarında bir rakama mal ettiklerini de özellikle belirtiyor.

Sanayi ve Teknoloji Bakanı Nihat Ergün’le Amerika’ya giderek, orada da yerinde incelemeler yaptığını söyleyen Karaosmanoğlu, Kocaeli’nde kurulacak olan “Bilişim Vadisi”nde çalışacak Ar-Ge elemanları, bugün o bilgisayar dağıttığımız çocuklar olacak…” derken yüzü gururla ışıldıyor. Kocaeli Belediyesi’nin dağıttığı bilgisayarları tedarik eden Exper firmasının Genel Müdürü Orhan Korkusuz, “Biz yerli üreticiler olarak, Fatih Projesi gibi dünya çapında bir proje için görev almaya hazırız.” mesajı veriyor.

Sanıyorum, 2012’de de Fatih Projesi gündemimizi meşgul edecek… Ben de bu satırların yazarı olarak, böyle bir projenin konuşulduğu, hatta kısmen gerçekleştirildiği bir ülkede yaşamaktan gurur duyuyorum. Ancak bir yandan da, kendime ve sizlere soruyorum… Böyle bir projeyi gerçekleştirirken tek bir platforma, tek bir donanıma, tek bir tedarikçiye bağlı kalmak, yani yumurtaların hepsini aynı sepete koymak ne kadar doğrudur?..

İhale şartnamesine göre platform farklılığı nedeniyle ihale dışında kalmak zorunda kalan, Sanayi ve Teknoloji Bakanı Nihat Ergün’ün Amerika’dayken “pahalı” diyerek baştan elediği, dünyanın şu anda en popüler tablet bilgisayarı Apple iPad’lerin Türkiye resmi dağıtıcısı Bilkom Genel Müdürü Cömert Varlık, konuyla ilgili neler söylüyor?  Şu anda iPad’lerin fiilen kullanıldığı Doğa Okulları’nda öğrenciler ne kadar mutlu?… İşte tüm bu soruların yanıtlarını gelecek ay bu köşede bulabilirsiniz…