Belki kendi bilmez ama çok sevdiğim bir insan, bir zaman önce, araya girmiş yıllara inat aynı bu başlıkta olduğu gibi tekrar merhaba demişti bana. Sonrası kısacık bir rüya gibi… Tam birbirimizi tekrar tanımaya çalışıyorduk ki koptuk yine… Yılların soğuttuğu kalplerin ateşini, bahar rüzgarlarının esintisi harlandırmıyordu belki. Zaten suç senin mi, onun mu, yoksa feleğin mi muhasebesinden yorgunduk. Düşemedik tekrar peşine kaderin… Evet, bir merhabayla başlıyordu herşey… Ama bir elveda ile dahi bitmiyordu… Bitti mi? O da şüpheli… Belki de yeni bir merhabanın arefesindeyiz… Tekrar başlar mı dersiniz herşey? Umut fakirin ekmeği ya… Ye oğlum!
