Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.
Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul!
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.
Nice revnaklı şehirler görünür dünyada,
Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.
Yaşamıştır derim en hoş ve uzun rüyada
Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan.
demiş Yahya Kemal… İşte bir bahar günü, yedi tepeli kentin bir tepesinden İstanbul… Boğaziçi mavi bir halıymışçasına serilmiş ayaklarınızın altına… Yeşil mavi ile aşk yaşıyor adeta.. Koca bir gemi mavi atlas bir kumaşı yırtar gibi salınıyor köpük köpük… Ah İstanbul diyorsunuz kendi kendinize… Seni sevmek ne devlet… Eksik etmesin Yaradan gözlerimizden...